Günlerce sustuğum, hiç kimse'yle konuşmadığım oluyor. Konuşmak istesem.. Kim var?
Bazen kendi sesimi unutmaktan korkuyorum. Okuduğum kitabı bu yüzden sesli okurum..
Yıllardır tek bir arkadaşım dahi yok. Olmasını istemediğimden..
İnsan'ların bana iyi geldiklerini düşünmüyorum. Beni mutsuz ediyor'lar. Yalnızım, evet.. Bu beni mutlu ediyor mu? Hala düşünmekteyim..
Garip bir insana dönüştüm son bir kaç yıl içersinde. Sanırım istemeyerek..
Kötü olan, bu duruma alışmak. Normal gelmesi. Korkutucu bir durum..
Kimse'nin gözlerinin içine bakıp konuşamamak. Erkek'lerden çekinmek, korkmak. Kendinden nefret etmek. Dengesiz olmak. Yalanların gerçek olduğunu düşünmek, onlara inanmak..
Korkuyorum..
Bu ben değilim. Gerçekten değilim..
Sıfır'dan başlamak istiyorum. Her gün! Başlıyorum da.. 1 gün sürüyor. Ertesi gün tekrar sıfır'dan başlıyorum. Hastalık derecesine ulaşmasından korkuyorum..
Korkmak.. Yapabildiğim tek şey. Korkuyorum. Herşeyden. Herkesden..
Bir gün.. Geçer mi? İyileşir miyim?
_________________________________________________________________________
Uyumalıyım..
3 yorum:
Ya bazen bende böyle hissediyorum. Geçen yaz 10 gün falan evden çıkmamıştım,10 günün sonunda dışarı çıkınca insanlar bi garip gelmeye başladı gözlerine bile bakamıyordum dediğin gibi. Çok tuhaf bi duygu cidden...
Ama ne olursa olsun yalnızlık yaramıyor insana. En azından bi arada telefonla arayabileceğin ya da 1 saatliğine de görüşebileceğin birilerine ihtiyaç var... Samimi olmasa da o ikiyüzlü,kazık atan arkadaşlarımıza gerçekten ihtiyacımız var :(
Gerçekten ihtiyaç var mıdır? Bilemiyorum..
yalnızlık ömür boyu (KALP)
Yorum Gönder